Hackney - konie na sprzedaż

Pochodzenie i historia hackney

Powstanie rasy hackney datowane jest na XIV wiek, co czyni ją jedną z najstarszych w Europie. Wtedy to w Norfolk ówczesny król Anglii wymagał potężnych i atrakcyjnych koni z doskonałym kłusem, które mogłyby być wykorzystywane w zróżnicowany sposób. Znakomicie sprawdzał się jako koń jeździecki oraz zaprzęgowy. W kolejnych wiekach rasę hackney poddawano stopniowym mieszankom, aby gatunek uszlachetnić oraz uzyskać jeszcze lepsze predyspozycje użytkowe. Pewnego rodzaju rewolucja nastąpiła w 1729 roku, kiedy to stworzono nowoczesnego konia hackneyowskiego na bazie m.in. ogiera Norfolk Trotter i ogiera arabskiego. Dzięki temu powstał Norfolk Roadster - czyli koń mocno zbudowany, który wykorzystywany był głównie w celach roboczych. Już w 1883 roku utworzono Stowarzyszenie Hodowców Hackney w Norwich, a księga stadna tej rasy posiada zapisy sięgające nawet 1755 roku. Ciekawostką jest, że zanim przyjęto nazwę hackney, konie te określano jako kłusaki angielskie.

Planując kupno hackney lub sprzedaż hackney warto mieć na uwadze fakt, że w ramach tej rasy wyróżnia się zarówno konia, jak i kuca, co jest nadzwyczaj rzadkim zjawiskiem. Ten drugi jest oczywiście mniejszy (wysokość w kłębie wynosi od 122 cm do 140 cm), poza tym posiada jednak bardzo zbliżony wygląd oraz predyspozycje użytkowe. Kuc hackney powstał około 1880 roku po skrzyżowaniu z kucem Fell i do dziś cieszy się dużą popularnością.

Użytkowanie hackney

Początkowo konie hackney wykorzystywane były głównie jako wierzchowce i konie zaprzęgowe, co wynikało z ich wrodzonej wytrzymałości. Często też użytkowane je do drogich ekwipaży, gdzie bardzo istotna była ich wysoka akcja kończyn. Wraz z rosnącym uprzemysłowieniem oraz pojawieniem się samochodów, zmieniła się też rola hackney'ów, na stałe zagościły w różnego typu zawodach, pokazach i paradach. Obecnie konie hackney hodowane są przede wszystkim w Wielkiej Brytanii, Holandii, Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie. Natomiast kuce hackney wykorzystywane są do lekkich zaprzęgów, rzadziej jako koń ujeżdżeniowy z uwagi na fakt, że czasem trudno wysiedzieć w siodle z powodu charakterystycznego i energicznego kłusu.