Wykorzystanie i charakterystyka bawarskiego konia gorącokrwistego
Bawarskie konie gorącokrwiste wizualnie są dość podobne do koni hanowerskich oraz do belgijskich koni gorącokrwistych. Do zasadniczych cech tej rasy zalicza się średniej wielkości głowę osadzoną na umiarkowanie mocnej szyi. Ponadto bawarskie konie gorącokrwiste mają wyraźnie zaakcentowany kłąb oraz ukośnie ustawione łopatki. Bardzo charakterystyczna jest również szeroka klatka piersiowa, która nadaje sylwetce szlachetnego wyglądu oraz podkreśla muskulaturę. Bawarskie konie gorącokrwiste mają ponadto mocny grzbiet zakończony ściętym zadem, a także silne i dość krótkie kończyny. Wysokość w kłębie waha się od 162 cm do 170 cm,, typowo jest to wartość 163 cm.
Bawarskie konie gorącokrwiste słyną ze znakomitej mechaniki poruszania oraz doskonałej skoczności. Z tych powodów sprawdzają się w ujeżdżeniu oraz konkursach skoków - i to nawet na poziomie międzynarodowym. Ponadto konie bawarskie są ochoczo nastawione do pracy i cechują się wysoką wytrzymałością. Mają przy tym spokojny temperament, szczególnie jak na konie gorącokrwiste. Bawarskie konie gorącokrwiste najczęściej występują w umaszczeniu gniadym lub kasztanowatym, rzadziej spotyka się też osobniki kare i siwe. W Niemczech barwę tę określa się jako Fuchsfarbe – kolor lisi. Dobrze mieć to na uwadze, jeśli planowane jest kupno bawarskiego konia gorącokrwistego lub sprzedaż bawarskiego konia gorącokrwistego.
Pochodzenie i historia bawarskiego konia gorącokrwistego
Około tysiąc lat temu w dolinie rzeki Rott (z niem. Rottal) wykształciła się rasa koni określanych jako rottalery. Były to zwierzęta przystosowane przede wszystkim do pracy, do ich hodowli używano koni o rodowodzie hiszpańskim, węgierskim i północnoniemieckim. Z czasem zmieniło się przeznaczenie zwierząt i zaczęto je wykorzystywać na dworze oraz w celach militarnych, brały też udział w wyprawach krzyżowych. W XVI wieku rasę hodowano dość licznie w klasztorach w Hornbach i Wörschweiler, równolegle rozwijano też rasę koni zimnokrwistych do prac ziemnych.
Za datę powstania obecnie znanego bawarskiego konia gorącokrwistego uznaje się 1754 rok. Wtedy to urząd hodowlany w Monachium zapoczątkował regularną hodowlę, rozpowszechniały się również stadniny państwowe. W XVIII wieku rasę uszlachetniano za pomocą ogierów ras Cleveland Bay i Normand Cob sprowadzonych z Anglii, natomiast pod koniec XIX wieku bawarskie konie gorącokrwiste krzyżowano również z oldenburgiem, co uważa się za początek hodowli konia sportowego w dzisiejszym rozumieniu. Zastosowanie domieszki pełnej krwi pozwoliło na "odchudzenie" zwierzęcia przy zachowaniu muskularnej budowy. Po II wojnie światowej w dalszym ciągu rozwijano hodowlę bawarskich koni gorącokrwistych poprzez domieszkę krwi ogierów z innych rejonów Niemiec. Pierwotna nazwa Rottaler nie jest używana od mniej więcej połowy XX wieku, a nowoczesny bawarski koń gorącokrwisty jest atrakcyjnym zwierzęciem o bardzo charakterystycznym kolorze. Zaleca się zwrócić na to uwagę, jeśli rozważane jest kupno bawarskiego konia gorącokrwistego lub sprzedaż bawarskiego konia gorącokrwistego.
Bawarskie konie gorącokrwiste w jeździectwie
Bawarskie konie gorącokrwiste słyną ze swoich doskonałych umiejętności jeździeckich i obecnie wykorzystywane są przede wszystkich w tych celach. Są szybie, wytrzymałe i poruszają się z niebywałą gracją, a do tego posłusznie wykonują polecenia wydawane przez jeźdźca. Z wymienionych powodów świetnie sprawdzają się w jeździe rekreacyjnej, ujeżdżeniu, a także rozmaitych zawodach sportowych, w tym m.in. w rajdach czy konkursach skoków przez przeszkody.
