Ogiery - Hafliger

Pochodzenie i historia Haflingera

Historia rasy sięga średniowiecza, nie jest jednak w pełni znana. Pochodzenie Haflingerów budzi sporo wątpliwości, zgodnie z najczęściej powtarzaną teorią, ich przodkami są konie porzucone w dolinach tyrolskich przez wschodnich Gotów uciekających przed wojskami bizantyjskimi w 555 roku. To też tłumaczy wpływ orientalnej krwii, a także drobne podobieństwo fizyczne do koni czystej krwi arabskiej. Typ lekkiego kucyka górskiego po raz pierwszy odnotowano w dolinie Etsch w 1282 roku, prawdopodobnie był on przodkiem współczesnego Haflingera. Dużą popularnością cieszy się też druga teoria dotycząca pochodzenia rasy, zgodnie z którą, konie te wywodzą się od ogiera z Królestwa Burgundii. Zdaniem niektórych badaczy Haflingery mogą mieć też domieszkę krwi prehistorycznego konia leśnego. Warto mieć to na uwadze, jeśli w najbliższej przyszłości planowane jest kupno Haflingera lub sprzedaż Haflingera.

Rasa znana w dzisiejszym kształcie oficjalnie powstała we wspomnianej wcześniej wsi Hafling. W XIX wieku doszło do krzyżowania arabskiego ogiera z tyrolską klaczą wyrafinowanego typu. Obecnie wszystkie Haflingery muszą pochodzić z jednej z siedmiu linii ogierów, aby mogły zostać uznane za czyste pod względem rasowym. Niewielka pula genowa sprawia, że rasa ta cechuje się bardzo oryginalnym wyglądem z widocznymi wpływami orientalnymi. Pod koniec XIX wieku rząd austriacki wsparł finansowo hodowlę Haflingerów, co korzystnie wpłynęło na ich liczebność, a w 1904 roku w Mölten założono Stowarzyszenie Haflingerów, co usprawniło procedury hodowlane oraz pozwoliło na założenie księgi stadnej i oficjalnego rejestru ogierów.

Haflingery w jeździectwie

Haflingery to konie bardzo uniwersalne, podczas ich hodowli zwraca się uwagę jednak przede wszystkim na predyspozycje jeździeckie. Dawniej rasę wykorzystywano głównie do pracy, w rolnictwie oraz jako konie pociągowe, co wymagało znacznej siły i wytrzymałości z uwagi na górzyste tereny w tym regionie. Pod koniec XX wieku Haflingery użytkowano w armii indyjskiej, do dziś spotykane są także w armii austriackiej. Znakomicie radzą sobie w terenach wysokogórskich, gdzie nachylenie dochodzi do 40%, a stopnie do 40 cm wysokości. Jak jednak wskazano, Haflingery głównie sprawdzają się w szeroko rozumianym jeździectwie. Dotyczy to zarówno rajdów długodystansowych, jak i ujeżdżenia, trailu czy jazdy w stylu western, a nawet skoków przez przeszkody. Rasę spotyka się też w szkółkach jazdy zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Ponadto cyklicznie odbywają się pokazy tej rasy. Kupno Haflingera z pewnością będzie dobrym pomysłem dla każdej stadniny.