Ogiery - Konik polski

Pochodzenie i historia konika polskiego

Konik polski został w pełni udomowiony dopiero w XX wieku, za jego środowisko naturalne uznaje się lasy i puszcze. Znaną dziś nazwę wprowadził profesor Tadeusz Vetulani. Podczas II wojny światowej populacja tego gatunku drastycznie zmalała, dlatego też obecnie kuc ten znajduje się pod ochroną. W 1949 ocalałe zwierzęta zostały sprowadzone do hodowli w Popielnie, stadninę w 1952 roku przejęła Polska Akademia Nauk. Obecnie głównym celem hodowców jest zachowanie rasy z charakterystycznymi cechami pierwotnymi. Z tego również powodu każdy młody źrebak musi zostać zarejestrowany, ponadto koniki polskie nie mogą być krzyżowane z innymi rasami.

Użyteczność konika polskiego

Kuce tego gatunku są bardzo opanowane, stateczne i mają przyjazne usposobienie do ludzi, dlatego też często bywają wykorzystywane do hipoterapii. Z uwagi na swój charakter koniki polskie świetnie sprawdzają się również w szeroko rozumianej rekreacji - chętnie pozują do zdjęć z najmłodszymi i nie boją się ludzi. Dlatego też bywają atrakcją w ogrodach zoologicznych, farmach czy agroturystykach. Konik polski raczej nie jest natomiast wykorzystywany obecnie w celach jucznych i innych ciężkich pracach.

Hodowla i utrzymanie konika polskiego

Koniki polskie to zwierzęta, które prezentują się bardzo elegancko i przyjaźnie - mają długie i bujne grzywy oraz ogon. Z uwagi na to należy przywiązać szczególną uwagę do pielęgnacji włosia, aby nie doprowadzić do gromadzenia się zanieczyszczeń i powstawania stanów zapalnych. Zaleca się też częste sprawdzanie kopyt konika polskiego pod kątem ewentualnych przerostów i innych schorzeń, a także czyszczenie kopyt za pomocą specjalnego, drewnianego noża.

Warto zauważyć, że konik polski to rasa tańsza w utrzymaniu niż ma to miejsce w przypadku większych i masywniejszych koni. Wynika to m.in. z mniejszego zapotrzebowania konika polskiego na pożywienie niż np. konia wielkopolskiego czy konia śląskiego. Kuca tej rasy należy karmić 3 razy dziennie, potrzebują one około 7 kilogramów strawy. Pojedynczy posiłek powinien składać się z dawki paszy, siana i zielonki, pokarmu nie trzeba rozdrabniać, musi być on jednak bogaty w witaminy i minerały. Co bardzo istotne, około połowa dziennego zapotrzebowania konika polskiego w pożywienie powinna być podawana w godzinach wieczornych. Odnośnie do pojenia zaleca się natomiast stosowanie automatycznie napełniającego się poidła, aby dostarczyć odpowiednią ilość wody - szczególnie podczas upałów. Pojenie powinno mieć miejsce przed każdym karmieniem, w czasie gorących dni dobrze zwiększyć ich liczbę do nawet 5-6. Nie należy podawać wody o temperaturze niższej niż 12 stopni Celsjusza, gdyż może być to niebezpieczne dla zdrowia konika polskiego. Odradza się również pojenie konia od razu po wyczerpującej pracy, lepiej odczekać, aż zwierzę ochłonie i wyschnie z potu.

Ponadto koniki polskie szybko się uczą i są pojętne, przez co sprzedaż konika polskiego może okazać się bardzo opłacalną transakcją. Warto też dodać, że konik polski (podobnie jak wszystkie inne kuce) nie ma problemu z życiem w stadach, nie wchodzi w konflikty z pozostałymi osobnikami i respektuje przywódcę.

Choć konik polski to rasa, która słynie z wysokiej odporności na choroby, w pojedynczych przypadkach może dochodzić do zaburzeń pracy układu pokarmowego. Aby temu zapobiec warto dodawać do paszy siemię lniane w niewielkich ilościach. Zdarzają się również schorzenia kopyt, np. ochwat, do czego dochodzi w wyniku napojenia zbyt zimną wodą i wywołanym w ten sposób szokiem termicznym.